venres, 11 de agosto de 2017

Nove lúas


   Nas lendas de Melusina cóntase que as fadas poden ter fillos, pro hai que arroubarllos tan axiña  como nacen, porque pode darse o caso  de que a fada os queira xantar. As fadas poden sere a un tempo terríbeles  e beninas , e Campbell compara a Viviana coa Nai Cósmica -a Nai Cósmica de Dakshineswar, en cuio templo era sacerdote o grande místico hindú do século pasado Ramakrishna-. Forza cósmica, a totalidade do universo, a harmonía de todalas parexas de contrarios, "combinando marabillosamente o terror da destrucción absoluta con unha seguridade impersonal, pro materna. Por outra parte era o río do tempo, a fluideza da vida, a deusa que crea, protexe e destrui. O seu nome e Kali a Negra, i o seu tido A Barca Que Cruza O Mar Da Eisistencia". Unha serán tranquía, Ramakrishna veu cómo unha muller fermosa saía do Ganges e se dirixía ó campo en que il estaba meditando. A muller estaba pra parir un neno. Nun instante o neno naceu i ela deulle  de mamar con muito amor. Despois, nun pronto, trocándose nun ser horripilante, rompeu o neno en anacos e púxose a roer neles. Así que xantou todo, volveu ó Ganges, no que asulagou. Ista visión do místico non sorprendería ren a quen soubese as historias melusinas ou lese do mundo das fadas na xa citada saga de Nyaggur.

de Tesouros novos e vellos. Álvaro Cunqueiro

mércores, 19 de xullo de 2017

O gurgullo da fonte




                                 Aínda non sei para que… 

                                 Ten de haber por ahí xente 
                                 á que lle sobre un pouco de tempo da súa vida, 
                                 e podería darmo a min, que esgoto o meu 
                                 deitado na miña sede, a carón da area quente 
                                 e do esquelete do cervo que coidaba 
                                 que ao norde había fontes de auga fresca. 
                                 Os meus ollos xa non saben distinguir un arbre no outono 
                                 dunha muller que se ergue do chan 
                                 despoixas de ter parido un neno louro 
                                 e o levanta sober da súa cabeza. 
                                 Non diferencio as falas nin os ventos 
                                 e teño xa esquencido o colo da miña nai 
                                 e a Katty, á que biquei nunha orella e chorou. 
                                 Morrendo, pido unha esmola de tempo 
                                 aínda que non sei para que… 


                                 Álvaro Cunqueiro

sábado, 15 de xullo de 2017

A Fonte do cadafalso



¿Como ía sospeitar a serpe que provocaría tanto revuelo na vila a súa humilde presencia?. 
Era un día soleado para explorar un pouco mais alá do territorio. Deixando escorregar o corpo sinuoso polo monte abaixo, de contado, mergullou toda a súa lonxitude na auga daquel regato e tan docemente era levada que case queda durmida. ¿Durmeu? ¿ou foi aquela escuridade que lle venceu a ollada?
Agora non vía nada, todo era unha luz blanca que a cegaba, o son da auga quedaba amortiguado por un feroz bruído de voces. ¿Que era o que lle impedía desplazarse? Non acertaba a saber si as sombras difusas que a perseguían eran as follas guiadas do vento ou a tortura infame dun pesadelo.

A fonte era abondo misteriosa e agora engade un novo encanto coa historia da serpe. Contan que os veciños máis asustadizos non volveron a beber na fonte e que as nais privan dela aos nenos sedentos que saen da escola. 
As fontes teñen encanto, a Fonte do cadafalso ten, ademáis, unha espilida visitadora. 







mércores, 5 de xullo de 2017

Faro II (detalle)


0 mesmo boceto con algunha variante do primeiro e na búsqueda dun seguinte que recolla a expresividade do orixinal e o asentamento do segundo. Isto parece unha adiviña pero eu mesma me entendo :) 


 “Hay un lapsus en el Génesis. Y es que no dice cuándo fueron concebidos los faros.  Son obra humana, pero pertenecen a un orden especial de la naturaleza, como los barcos. Por muy prodigiosas o grandiosas que sean otras construcciones, no hay arquitectura comparable.
Lo faros son seres vivos. Más que formar parte del paisaje, lo crean.”

Manuel Rivas.



luns, 3 de xullo de 2017

Renacimento


Xuro que ía con idea de recoller as cores e a ledicia de toda a vida que bulía pola rúa na Festa do Renacimento, claro que si unha se atopa de súpeto con todo o contrario, coa quietude, o silencio e a morte en blanco e negro pensa que a pomba non vai ter máis renacimento así que nun impulso  capta a súa imaxe e esquece de tirar mais fotos no que reste do día.

luns, 26 de xuño de 2017

MANEO (Trad.) adaptación D. Bellas




                                                                                             




    

domingo, 11 de xuño de 2017

Mares




Avenida atlántica

  Agardo a vinganza do mar.
O mar volvéndose con ollos de tolo cara terra.
O mar burbullando no oco negro dos sartegos.
O mar chamando ás portas da cidade.
O mar cos beizos secos.
O mar percorrendo a distancia dun puño.
O mar só como un solo de jazz.
Un paxaro cego.
Un cabalo axul a beber nos espellos.
O mar.
Afogando o meu corazón, un peixe abisal,
eléctrico e antigo.
Levándome como un animal durmido na area.

Lonxe de vós, contra vós, o mar.

Manuel Rivas

domingo, 4 de xuño de 2017

Ronsel


Alí, onde a auga arremuiñada batía na súa contra, onde as brazadas teimudas deixaron un ronsel de silencio e calma. 

venres, 26 de maio de 2017

Leda



                   Lo mismo ocurre con un perro, con una pantera o con una cigarra. Leda decía: “Ya no soy
                   libre para suicidarme desde que me he comprado un cisne”.
                    Marguerite Youcenar

venres, 19 de maio de 2017

Fíos


                                                           Siempre están los hilos.
                                                           La maraña de hilos 
                                                           que la memoria ensambla por 
                                                           analogía. De no ser 
                                                           por esos hilos, 
                                                           la existencia -¿la existencia?- 
                                                           todo sería un cúmulo de 
                                                           fragmentos -¿de fragmentos?-, 
                                                           bueno, destellos si se quiere. 
                                                           Todo sería destellos. Inconexos.

                                                           Chantall Maillard

mércores, 17 de maio de 2017