Amosando publicacións coa etiqueta ilustración da autora do blogue. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta ilustración da autora do blogue. Amosar todas as publicacións

venres, 11 de agosto de 2017

Nove lúas


   Nas lendas de Melusina cóntase que as fadas poden ter fillos, pro hai que arroubarllos tan axiña  como nacen, porque pode darse o caso  de que a fada os queira xantar. As fadas poden sere a un tempo terríbeles  e beninas , e Campbell compara a Viviana coa Nai Cósmica -a Nai Cósmica de Dakshineswar, en cuio templo era sacerdote o grande místico hindú do século pasado Ramakrishna-. Forza cósmica, a totalidade do universo, a harmonía de todalas parexas de contrarios, "combinando marabillosamente o terror da destrucción absoluta con unha seguridade impersonal, pro materna. Por outra parte era o río do tempo, a fluideza da vida, a deusa que crea, protexe e destrui. O seu nome e Kali a Negra, i o seu tido A Barca Que Cruza O Mar Da Eisistencia". Unha serán tranquía, Ramakrishna veu cómo unha muller fermosa saía do Ganges e se dirixía ó campo en que il estaba meditando. A muller estaba pra parir un neno. Nun instante o neno naceu i ela deulle  de mamar con muito amor. Despois, nun pronto, trocándose nun ser horripilante, rompeu o neno en anacos e púxose a roer neles. Así que xantou todo, volveu ó Ganges, no que asulagou. Ista visión do místico non sorprendería ren a quen soubese as historias melusinas ou lese do mundo das fadas na xa citada saga de Nyaggur.

de Tesouros novos e vellos. Álvaro Cunqueiro

mércores, 19 de xullo de 2017

O gurgullo da fonte




                                 Aínda non sei para que… 

                                 Ten de haber por ahí xente 
                                 á que lle sobre un pouco de tempo da súa vida, 
                                 e podería darmo a min, que esgoto o meu 
                                 deitado na miña sede, a carón da area quente 
                                 e do esquelete do cervo que coidaba 
                                 que ao norde había fontes de auga fresca. 
                                 Os meus ollos xa non saben distinguir un arbre no outono 
                                 dunha muller que se ergue do chan 
                                 despoixas de ter parido un neno louro 
                                 e o levanta sober da súa cabeza. 
                                 Non diferencio as falas nin os ventos 
                                 e teño xa esquencido o colo da miña nai 
                                 e a Katty, á que biquei nunha orella e chorou. 
                                 Morrendo, pido unha esmola de tempo 
                                 aínda que non sei para que… 


                                 Álvaro Cunqueiro

domingo, 11 de xuño de 2017

Mares




Avenida atlántica

  Agardo a vinganza do mar.
O mar volvéndose con ollos de tolo cara terra.
O mar burbullando no oco negro dos sartegos.
O mar chamando ás portas da cidade.
O mar cos beizos secos.
O mar percorrendo a distancia dun puño.
O mar só como un solo de jazz.
Un paxaro cego.
Un cabalo axul a beber nos espellos.
O mar.
Afogando o meu corazón, un peixe abisal,
eléctrico e antigo.
Levándome como un animal durmido na area.

Lonxe de vós, contra vós, o mar.

Manuel Rivas

domingo, 4 de xuño de 2017

Ronsel


Alí, onde a auga arremuiñada batía na súa contra, onde as brazadas teimudas deixaron un ronsel de silencio e calma. 

venres, 26 de maio de 2017

Leda



                   Lo mismo ocurre con un perro, con una pantera o con una cigarra. Leda decía: “Ya no soy
                   libre para suicidarme desde que me he comprado un cisne”.
                    Marguerite Youcenar

venres, 19 de maio de 2017

Fíos


                                                           Siempre están los hilos.
                                                           La maraña de hilos 
                                                           que la memoria ensambla por 
                                                           analogía. De no ser 
                                                           por esos hilos, 
                                                           la existencia -¿la existencia?- 
                                                           todo sería un cúmulo de 
                                                           fragmentos -¿de fragmentos?-, 
                                                           bueno, destellos si se quiere. 
                                                           Todo sería destellos. Inconexos.

                                                           Chantall Maillard

mércores, 17 de maio de 2017

17 de maio


Desenvolverse nun idioma alleo é igual que desentonar os pasos da peza que está soando no salón de baile principal.

luns, 1 de maio de 2017

Os soños de Aracne



Ao abeiro da noite rescataba as bolboretas que agonizaban nos seus tecidos. Aquel voar fornecía de cores os seus soños.  


venres, 28 de abril de 2017

Un par de cañas



Después del último ocaso

                                              Fui consciente de tu pérdida. Después del último ocaso.
                                              Pertenecías al viento y al agua
                                              y yo era tierra rojiza.
                                              Hablablas lenguas extrañas
                                              mientras las mías, sin artificios,
                                              luchaban por imponerse
                                              en tus raíces.
                                              Yo era calor y poesía,
                                              tú furia y tempestad.

                                              Yo te hacía el amor
                                              con mis ojos y mis manos,
                                              tú me cogías y te derramabas en mi ser
                                              sólo por pura necesidad.

                                              Fui un invento tuyo 
                                              para saciar tu sed
                                              y yo seguía mendigando
                                              una caricia que contentase
                                              las llagas que provocabas en mi vientre.
                                              Fui pequeña, soñadora a pesar de todo.
                                              Fui invierno cuando sólo quería
                                              un verano que calentase mis pechos.
                                              Fui oscuridad gracias a ti.
                                              Ahora, después del último ocaso
                                              ya no me perteneces.
                                              Y no me importa.






martes, 25 de abril de 2017

sábado, 8 de abril de 2017

Faro



                                                Esta tarde están baixas as nubes
                                                e é a cor do mar como a da cinza.
                                                Os berros salvaxes das gaivotas
                                                semellan coiteladas
                                                que fan escoar o corazón da tarde.

                                                Hai quen trabuca doadamente
                                                a mensura do mar coa inmensidade.

                                                Eu de min só sei dicir
                                                que o mar comeza no meu sangue.
                                                O que non sei
                                                é se o mar caberá na miña alma.

                                                 Manuel María

domingo, 2 de abril de 2017

Condenada


A verdade é que non acostumo a volver a un debuxo cando o dou por rematado pero co mito de Aracne ando a indagar o que me pode ensinar ou dar de sí o tema, así que me decidín a continualo, total non tiña nada que perder.

venres, 17 de marzo de 2017

serea




              escúchame


              hace mucho tiempo que no hablo 
              con el corazón desbocado
              siente como el ligero sonido de las palabras
              penetran sosegadas pero firmes
              en tus membranas

              soy una princesa marina
              una de esas figuras
              que no son de este mundo
              y sin embargo se proclaman
              vencedoras del mismo

              una imagen en tu retina
              de pez marino

              tus escamas sorprenden en mi cola de sirena
              me hacen cosquillas al deslizarse resbaladizas
              entre ella
              he resuelto ser pequeña    respirar en el océano
              de mi vida    volcar mis sueños entre espuma y caracolas

              no tengas miedo de mí
              pero si quieres sujétame fuerte para que no me escape 
              entre tu aleteo de delfín

              no te engañes   sigo siendo yo
              plateada   serpentina  
              deliciosamente salada y salvaje
              escúchame hoy
              quizás mañana sea sólo la resaca
              que escapa de un mar embravecido

               Mariola Hermida
    blogue da autora do poema: http://cinamomorosa-mariola.blogspot.com.es


mércores, 8 de marzo de 2017

Avenoiteira



Jamás, ma soeur, te he amado tanto
como cuando me fui de ti en aquel crepúsculo.
Me engulló el bosque, el bosque azul, ma soeur,
sobre el que los pálidos astros quedaban para siempre ya al oeste.

No me reí ni lo más mínimo, nada nada, ma soeur,
yo, que jugando me dirigía a mi oscuro destino-
mientras que ya los rostros tras de mí
lentos palidecían en el atardecer del bosque azul.

Todo fue hermoso en aquella tarde única, ma soeur,
y nunca más después; tampoco antes-
claro que sólo me quedaban ya los grandes pájaros
que al atardecer tienen hambre en el oscuro cielo.

Bertolt Brecht



martes, 21 de febreiro de 2017


                           Si la puerta tiene una dimensión humana es porque el hombre la atraviesa.
                               
                           Jannis Kounelles