Si las obras más sublimes están en la armonía universal es porque el artista también lo está.
Amosando publicacións coa etiqueta B.López b>. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta B.López b>. Amosar todas as publicacións
venres, 17 de novembro de 2023
venres, 11 de agosto de 2017
Nove lúas
Nas lendas de Melusina cóntase que as fadas poden ter fillos, pro hai que arroubarllos tan axiña como nacen, porque pode darse o caso de que a fada os queira xantar. As fadas poden sere a un tempo terríbeles e beninas , e Campbell compara a Viviana coa Nai Cósmica -a Nai Cósmica de Dakshineswar, en cuio templo era sacerdote o grande místico hindú do século pasado Ramakrishna-. Forza cósmica, a totalidade do universo, a harmonía de todalas parexas de contrarios, "combinando marabillosamente o terror da destrucción absoluta con unha seguridade impersonal, pro materna. Por outra parte era o río do tempo, a fluideza da vida, a deusa que crea, protexe e destrui. O seu nome e Kali a Negra, i o seu tido A Barca Que Cruza O Mar Da Eisistencia". Unha serán tranquía, Ramakrishna veu cómo unha muller fermosa saía do Ganges e se dirixía ó campo en que il estaba meditando. A muller estaba pra parir un neno. Nun instante o neno naceu i ela deulle de mamar con muito amor. Despois, nun pronto, trocándose nun ser horripilante, rompeu o neno en anacos e púxose a roer neles. Así que xantou todo, volveu ó Ganges, no que asulagou. Ista visión do místico non sorprendería ren a quen soubese as historias melusinas ou lese do mundo das fadas na xa citada saga de Nyaggur.
de Tesouros novos e vellos. Álvaro Cunqueiro
domingo, 23 de xullo de 2017
mércores, 19 de xullo de 2017
O gurgullo da fonte
Aínda non sei para que…
Ten de haber por ahí xente
á que lle sobre un pouco de tempo da súa vida,
e podería darmo a min, que esgoto o meu
deitado na miña sede, a carón da area quente
e do esquelete do cervo que coidaba
que ao norde había fontes de auga fresca.
Os meus ollos xa non saben distinguir un arbre no outono
dunha muller que se ergue do chan
despoixas de ter parido un neno louro
e o levanta sober da súa cabeza.
Non diferencio as falas nin os ventos
e teño xa esquencido o colo da miña nai
e a Katty, á que biquei nunha orella e chorou.
Morrendo, pido unha esmola de tempo
aínda que non sei para que…
Álvaro Cunqueiro
sábado, 15 de xullo de 2017
venres, 7 de xullo de 2017
luns, 3 de xullo de 2017
Renacimento
O silencio e a morte en blanco e negro pensa que a pomba non vai ter máis renacimento así que nun impulso capta a súa imaxe e esquece de tirar mais fotos o resto do día.
domingo, 11 de xuño de 2017
Mares
Avenida atlántica
Agardo a vinganza do mar.
O mar volvéndose con ollos de tolo cara terra.
O mar burbullando no oco negro dos sartegos.
O mar chamando ás portas da cidade.
O mar cos beizos secos.
O mar percorrendo a distancia dun puño.
O mar só como un solo de jazz.
Un paxaro cego.
Un cabalo axul a beber nos espellos.
O mar.
Afogando o meu corazón, un peixe abisal,
eléctrico e antigo.
Levándome como un animal durmido na area.
Lonxe de vós, contra vós, o mar.
Manuel Rivas
domingo, 4 de xuño de 2017
Ronsel
Alí, onde a auga arremuiñada batía na súa contra, onde as brazadas teimudas deixaron un ronsel de silencio e calma.
venres, 26 de maio de 2017
Leda
Lo mismo ocurre con un perro, con una pantera o con una cigarra. Leda decía: “Ya no soy
libre para suicidarme desde que me he comprado un cisne”.
Marguerite Youcenar
venres, 19 de maio de 2017
Fíos
Siempre están los hilos.
La maraña de hilos
que la memoria ensambla por
analogía. De no ser
por esos hilos,
la existencia -¿la existencia?-
todo sería un cúmulo de
fragmentos -¿de fragmentos?-,
bueno, destellos si se quiere.
Todo sería destellos. Inconexos.
Chantall Maillard
mércores, 17 de maio de 2017
17 de maio
Desenvolverse nun idioma alleo é igual que desentonar os pasos da peza que está soando no salón de baile principal.
venres, 12 de maio de 2017
Auga de maio
Cuando Miguel Ángel afirmaba que la estatua estaba ya en el bloque de mármol, quería simplemente decir que la estatua no consistía solamente en dar martillazos sobre la piedra, sino en captar todas las posibilidades intrínsecas del material. El pintor que deja caer una mancha de color por error y, una vez que la ha visto en el contexto, decide dejarla porque "queda bien", de hecho no hace otra cosa que dar por intencionada una realidad accidental. Lo esencial de la operación formadora no estriba tanto en hacer algo como en elegir lo que se ha hecho (hasta el punto de que la mayor parte de un proceso productivo estriba la mayoría de las veces en hacer cosas que inmediatamente son rechazadas, en retocar por enésima vez la pincelada rechazada, en probar las teclas del piano en busca de la nota deseada, en repasar de memoria el vocabulario en busca de la palabra adecuada).
La definición del arte, Umberto Eco
luns, 8 de maio de 2017
O viaxeiro
Abandona o tempo na estación de saída. Si o traxecto vai de longo percorrido a dose de tempo mídese pola canseira.
luns, 1 de maio de 2017
Os soños de Aracne
Ao abeiro da noite rescataba as bolboretas que agonizaban nos seus tecidos. Aquel voar fornecía de cores os seus soños.
sábado, 29 de abril de 2017
O mar borra as pegadas
Na auga salgada que lame os pes camiñar sobre a dureza das rochas ou da textura morna esbaradiza das algas. E porqué non, quero cumplir ise desexo sublime de patear as ruinas dos castelos de area antes de abandonar a plaia.
Quero transitar ao fin a construcción firme dos meus pasos.
venres, 28 de abril de 2017
Un par de cañas
Después del último ocaso
Fui consciente de tu pérdida. Después del último ocaso.
Pertenecías al viento y al agua
y yo era tierra rojiza.
Hablablas lenguas extrañas
mientras las mías, sin artificios,
luchaban por imponerse
en tus raíces.
Yo era calor y poesía,
tú furia y tempestad.
Yo te hacía el amor
con mis ojos y mis manos,
tú me cogías y te derramabas en mi ser
sólo por pura necesidad.
Fui un invento tuyo
para saciar tu sed
y yo seguía mendigando
una caricia que contentase
las llagas que provocabas en mi vientre.
Fui pequeña, soñadora a pesar de todo.
Fui invierno cuando sólo quería
un verano que calentase mis pechos.
Fui oscuridad gracias a ti.
Ahora, después del último ocaso
ya no me perteneces.
Y no me importa.
Pertenecías al viento y al agua
y yo era tierra rojiza.
Hablablas lenguas extrañas
mientras las mías, sin artificios,
luchaban por imponerse
en tus raíces.
Yo era calor y poesía,
tú furia y tempestad.
Yo te hacía el amor
con mis ojos y mis manos,
tú me cogías y te derramabas en mi ser
sólo por pura necesidad.
Fui un invento tuyo
para saciar tu sed
y yo seguía mendigando
una caricia que contentase
las llagas que provocabas en mi vientre.
Fui pequeña, soñadora a pesar de todo.
Fui invierno cuando sólo quería
un verano que calentase mis pechos.
Fui oscuridad gracias a ti.
Ahora, después del último ocaso
ya no me perteneces.
Y no me importa.
poema de Mariola hermida: http://cinamomorosa-mariola.blogspot.com.es/
martes, 25 de abril de 2017
mércores, 19 de abril de 2017
Lúa de abril
Atopei no ceo unha moeda de prata para darlle aos fantasmas que ensombrecen o pasado a cambio do esquecemento.
venres, 14 de abril de 2017
Escafandra II
De súpeto a parella de xabaríns correndo como levados do demo, levanto o pe do acelerador e o meu corazón semella deterse. Por sorte para eles e para min son veloces, cruzaron como un feixe de pelo a voar por riba do asfalto.
Natureza salvaxe, sempre desprotexida, condenada a rematar esmagada nunha cuneta ou alcanzada por un tiro mortal.
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)



