Amosando publicacións coa etiqueta B.López. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta B.López. Amosar todas as publicacións

venres, 17 de novembro de 2023











                                         




Si las obras más sublimes están en la armonía universal es porque el artista también lo está.












                                               
   

 






 



 

venres, 11 de agosto de 2017

Nove lúas


   Nas lendas de Melusina cóntase que as fadas poden ter fillos, pro hai que arroubarllos tan axiña  como nacen, porque pode darse o caso  de que a fada os queira xantar. As fadas poden sere a un tempo terríbeles  e beninas , e Campbell compara a Viviana coa Nai Cósmica -a Nai Cósmica de Dakshineswar, en cuio templo era sacerdote o grande místico hindú do século pasado Ramakrishna-. Forza cósmica, a totalidade do universo, a harmonía de todalas parexas de contrarios, "combinando marabillosamente o terror da destrucción absoluta con unha seguridade impersonal, pro materna. Por outra parte era o río do tempo, a fluideza da vida, a deusa que crea, protexe e destrui. O seu nome e Kali a Negra, i o seu tido A Barca Que Cruza O Mar Da Eisistencia". Unha serán tranquía, Ramakrishna veu cómo unha muller fermosa saía do Ganges e se dirixía ó campo en que il estaba meditando. A muller estaba pra parir un neno. Nun instante o neno naceu i ela deulle  de mamar con muito amor. Despois, nun pronto, trocándose nun ser horripilante, rompeu o neno en anacos e púxose a roer neles. Así que xantou todo, volveu ó Ganges, no que asulagou. Ista visión do místico non sorprendería ren a quen soubese as historias melusinas ou lese do mundo das fadas na xa citada saga de Nyaggur.

de Tesouros novos e vellos. Álvaro Cunqueiro

mércores, 19 de xullo de 2017

O gurgullo da fonte




                                 Aínda non sei para que… 

                                 Ten de haber por ahí xente 
                                 á que lle sobre un pouco de tempo da súa vida, 
                                 e podería darmo a min, que esgoto o meu 
                                 deitado na miña sede, a carón da area quente 
                                 e do esquelete do cervo que coidaba 
                                 que ao norde había fontes de auga fresca. 
                                 Os meus ollos xa non saben distinguir un arbre no outono 
                                 dunha muller que se ergue do chan 
                                 despoixas de ter parido un neno louro 
                                 e o levanta sober da súa cabeza. 
                                 Non diferencio as falas nin os ventos 
                                 e teño xa esquencido o colo da miña nai 
                                 e a Katty, á que biquei nunha orella e chorou. 
                                 Morrendo, pido unha esmola de tempo 
                                 aínda que non sei para que… 


                                 Álvaro Cunqueiro

sábado, 15 de xullo de 2017

luns, 3 de xullo de 2017

Renacimento


O silencio e a morte en blanco e negro pensa que a pomba non vai ter máis renacimento así que nun impulso  capta a súa imaxe e esquece de tirar mais fotos o resto do día.

domingo, 11 de xuño de 2017

Mares




Avenida atlántica

  Agardo a vinganza do mar.
O mar volvéndose con ollos de tolo cara terra.
O mar burbullando no oco negro dos sartegos.
O mar chamando ás portas da cidade.
O mar cos beizos secos.
O mar percorrendo a distancia dun puño.
O mar só como un solo de jazz.
Un paxaro cego.
Un cabalo axul a beber nos espellos.
O mar.
Afogando o meu corazón, un peixe abisal,
eléctrico e antigo.
Levándome como un animal durmido na area.

Lonxe de vós, contra vós, o mar.

Manuel Rivas

domingo, 4 de xuño de 2017

Ronsel


Alí, onde a auga arremuiñada batía na súa contra, onde as brazadas teimudas deixaron un ronsel de silencio e calma. 

venres, 26 de maio de 2017

Leda



                   Lo mismo ocurre con un perro, con una pantera o con una cigarra. Leda decía: “Ya no soy
                   libre para suicidarme desde que me he comprado un cisne”.
                    Marguerite Youcenar

venres, 19 de maio de 2017

Fíos


                                                           Siempre están los hilos.
                                                           La maraña de hilos 
                                                           que la memoria ensambla por 
                                                           analogía. De no ser 
                                                           por esos hilos, 
                                                           la existencia -¿la existencia?- 
                                                           todo sería un cúmulo de 
                                                           fragmentos -¿de fragmentos?-, 
                                                           bueno, destellos si se quiere. 
                                                           Todo sería destellos. Inconexos.

                                                           Chantall Maillard

mércores, 17 de maio de 2017

17 de maio


Desenvolverse nun idioma alleo é igual que desentonar os pasos da peza que está soando no salón de baile principal.

venres, 12 de maio de 2017

Auga de maio


Cuando Miguel Ángel afirmaba que la estatua estaba ya en el bloque de mármol, quería simplemente decir que la estatua no consistía solamente en dar martillazos sobre la piedra, sino en captar todas las posibilidades intrínsecas del material. El pintor que deja caer una mancha de color por error y, una vez que la ha visto en el contexto, decide dejarla porque "queda bien", de hecho no hace otra cosa que dar por intencionada una realidad accidental. Lo esencial de la operación formadora no estriba tanto en hacer algo como en elegir lo que se ha hecho (hasta el punto de que la mayor parte de un proceso productivo estriba la mayoría de las veces en hacer cosas que inmediatamente son rechazadas, en retocar por enésima vez la pincelada rechazada, en probar las teclas del piano en busca de la nota deseada, en repasar de memoria el vocabulario en busca de la palabra adecuada).

La definición del arte, Umberto Eco

luns, 8 de maio de 2017

O viaxeiro


Abandona o tempo na estación de saída. Si o traxecto vai de longo percorrido a dose de tempo mídese pola canseira. 




luns, 1 de maio de 2017

Os soños de Aracne



Ao abeiro da noite rescataba as bolboretas que agonizaban nos seus tecidos. Aquel voar fornecía de cores os seus soños.  


sábado, 29 de abril de 2017

O mar borra as pegadas



Na auga salgada que lame os pes camiñar sobre a dureza das rochas ou da textura morna esbaradiza das algas. E porqué non, quero cumplir ise desexo sublime de  patear as ruinas dos castelos de area antes de abandonar a plaia.
Quero transitar ao fin a construcción firme dos meus pasos. 

venres, 28 de abril de 2017

Un par de cañas



Después del último ocaso

                                              Fui consciente de tu pérdida. Después del último ocaso.
                                              Pertenecías al viento y al agua
                                              y yo era tierra rojiza.
                                              Hablablas lenguas extrañas
                                              mientras las mías, sin artificios,
                                              luchaban por imponerse
                                              en tus raíces.
                                              Yo era calor y poesía,
                                              tú furia y tempestad.

                                              Yo te hacía el amor
                                              con mis ojos y mis manos,
                                              tú me cogías y te derramabas en mi ser
                                              sólo por pura necesidad.

                                              Fui un invento tuyo 
                                              para saciar tu sed
                                              y yo seguía mendigando
                                              una caricia que contentase
                                              las llagas que provocabas en mi vientre.
                                              Fui pequeña, soñadora a pesar de todo.
                                              Fui invierno cuando sólo quería
                                              un verano que calentase mis pechos.
                                              Fui oscuridad gracias a ti.
                                              Ahora, después del último ocaso
                                              ya no me perteneces.
                                              Y no me importa.






martes, 25 de abril de 2017

mércores, 19 de abril de 2017

Lúa de abril


Atopei no ceo unha moeda de prata para darlle aos fantasmas que ensombrecen o pasado a cambio do esquecemento.

venres, 14 de abril de 2017

Escafandra II


De súpeto a parella de xabaríns correndo como levados do demo, levanto o pe do acelerador e o meu corazón semella deterse. Por sorte para eles e para min son veloces, cruzaron como un feixe de pelo  a voar por riba do asfalto. 
Natureza salvaxe, sempre desprotexida, condenada a rematar esmagada nunha cuneta ou alcanzada por un tiro mortal.